Osteocondrose de lumbale: causas, síntomas e tratamento

A manifestación da osteocondrose lumbar

A osteocondrose lumbar é dano crónico na columna lumbar, que se desenvolve nos discos intervertebrais debido a moitos anos de influencias físicas e trastornos metabólicos. Comprobouse que a osteocondrose lumbar é a causa da dor nas costas no 75% dos casos.

A derrota da columna lumbar prodúcese no 60% dos residentes do planeta: esta é a manifestación máis común da osteocondrose. Os primeiros signos da enfermidade prodúcense entre 20 e 30 anos.

O perigo da enfermidade é que nas etapas posteriores da enfermidade (se o chumbo (chumbo) e as hernias dos discos intervertebra) desenvolven complicacións que requiren intervención cirúrxica, en particular a fascia plantar e un grupo de feitos.

A osteocondrose lumbar a miúdo dificulta o embarazo.

Causas da osteocondrose lumbar

A principal causa da enfermidade é o estrés sistemático da columna lumbar e os trastornos metabólicos da capa fibrosa dos discos intervertebrais. Levante os pesos, o exceso de peso e o traballo físico constante, aumenta a presión na columna dos vertebrados.

Outras causas da osteocondrose lumbar: estilo de vida sedentario e sentado, desgaste constante de tacóns altos, desnutrición, consumo de pequenas cantidades de líquido, fumar, abuso de alcol.

Se o marco muscular protector e a falta de tratamento, o subministro de sangue aos tecidos e os procesos dexenerativos nos discos intervertebrais se deteriora. Como resultado, os discos intermedios non reciben o subministro de sangue suficiente: perden elasticidade, "secos", inflamados, aplanados e fóra do final.

A columna vertebral do nervio da columna vertebral viola cando o discurso (chumbo), que se manifesta pola dor en paz e durante os movementos. A actitude e as lesións incorrectas provocan unha carga desigual adicional na columna vertebral, o que acelera o desenvolvemento da osteocondrose lumbar.

Estadios de osteocondrose lumbar

A peculiaridade da enfermidade é o desenvolvemento gradual de procesos dexenerativos.

Os neurólogos diferencian entre 4 etapas da osteocondrose lumbar:

  • 1. Etapa & Mbsp; Inflamación parcial e aplanamento de discos intervertebrais. Maniféstase queimando na parte inferior das costas e estúpido, non dor intensa na parte inferior das costas. As sensacións desagradables xorden despois do esforzo físico, levantamento de peso.
  • 2. Nivel - A distancia entre as vértebras redúcese, os cambios no anel de fibra, que rodean o tecido circundante, determínanse na imaxe x -ray e prodúcese o chumbo das fiestras. O paciente sente dor afiada na parte inferior das costas, o que exalta as nádegas e as pernas (brillo).
  • 3. Nivel - A aparición de falsas hernia debido á destrución do anel de fibra das vértebras. Na 3ª fase, a cartilaxe e as vértebras son destruídas intensamente. Dor nun personaxe constante, incluso se poden sentir en paz.
  • 4. Nivel - Atrofia de cartilaxe e discos intervertebrais, acompañada do crecemento patolóxico do tecido óseo das vértebras e da formación de osteófitos. A dor ocorre con cada movemento e cada posición do corpo desagradable. A dor non vai por si mesma. Estas violacións requiren un tratamento intensivo e leva a unha grave discapacidade humana.

Síntomas da osteocondrose lumbar

Síntomas da osteocondrose lumbar

En setenta por cento dos casos, os médicos diagnostican a enfermidade na segunda etapa. Durante este tempo, o paciente a miúdo nota un agravamento con síntomas brillantes:

  • Lows dor que se reforza polo esforzo físico. Cando os procesos dexenerativos se desenvolven, a dor faise forte e constante;
  • Limitación de movementos. Os movementos van acompañados dun aumento da dor con radiación nas nádegas e nas pernas.
  • Cambio de sensibilidade nas extremidades inferiores (formigueo, queimadura, xordeira);
  • Tensión dos músculos da columna vertebral;
  • Daubiness e grupos dos pés.

Diagnóstico dunha osteocondrose da columna lumbar

No 85% dos casos, os médicos fan un diagnóstico mediante radiografía, tomografía por computadora e resonancia magnética (IRM).

O método máis dirixido é a resonancia magnética. Coa súa axuda, os médicos determinan o lugar e o grao de danos na columna lumbar.

A tarefa principal do especialista é distinguir a osteocondrose da enfermidade de Bekhterev.

Complicacións da osteocondrose lumbar

A radiculite lumbal ou a síndrome de Roying: o proceso patolóxico no nervio da columna vertebral (columna vertebral) é a complicación máis común da osteocondrose lumbar. Ocorre no 55% dos casos. Vai acompañado de dor e deterioro da sensibilidade na parte inferior das costas e/ou ao longo da raíz ferida.

Nas etapas posteriores da enfermidade hai un disco intervertebral aplanado que corre sobre o bordo das vértebras. Cando o anel de fibra é destruído, fórmase unha boca. As vértebras intermedias son unha oportunidade para contactar cun neurocirujano.

O nervio ciático está inflamado no 40% dos pacientes. Isto provoca dor, xordeira da extremidade. Como resultado, o paciente tolera o peso corporal nunha perna saudable; A columna vertebral aínda está dobrada, o que empeora a gravidade da enfermidade.

Métodos para o tratamento da osteocondrose lumbar

O 10% dos pacientes desenvolven un estreitamento do canal vertebral ou a mielopatía de compresión e presiona a medula espiñal. Require tratamento cirúrxico.

A complicación máis rara pero máis perigosa é a síndrome da "cola de cabalos": a derrota de varias raíces nerviosas nas proximidades.

Cada terceiro paciente con esta complicación ten parálise parese ou patas. Tamén require tratamento cirúrxico.

Tratamento da osteocondrose lumbar

É imposible curar a osteocondrose lumbar. Pode eliminar a dor e os procesos dexenerativos lentos nas vértebras e franxas. O 80% do éxito no tratamento cae en 1 e 2 etapas da enfermidade.

Se non hai complicacións, os neurólogos tratan a osteocondrose do departamento lumbar con medicamentos, exercicios de fisioterapia, masaxes e fisioterapia.

Prescríbense medicamentos para exacerbacións de osteocondrose para eliminar a inflamación, a dor e a estimulación do metabolismo nas vértebras, cartilaxe e franxas.

Na dor aguda, o efecto terapéutico conséguese mediante a administración intramuscular de medicamentos. O bloqueo paravertebral prescríbese para a anestesia local. Os patroprotectores prescríbense durante 3-6 meses.

O propósito dos exercicios de fisioterapia é fortalecer o músculo das costas. Os exercicios da piscina son moi útiles. Con osteocondrose lumbar, os exercicios realízanse despois da eliminación da dor. Algúns médicos tamén prescriben exercicios de fisioterapia para a dor. Non obstante, isto debe abordarse con precaución.

Despois de que a dor diminuíu, recoméndase masaxes de masas e da zona reflexa.

A osteocondrose lumbar non complicada non require un tratamento de hospitalización frecuente e multi -día. A enfermidade é tratada na casa. Caen de volta sobre remedios populares, cuxa acción indica quentar a parte inferior das costas.

Prevención da osteocondrose lumbar

Para evitar a osteocondrose lumbar, garde regras sinxelas:

  • Siga a actitude nunha pose sentada durante moitas horas de estancia, cambie a posición do corpo.
  • Nadar 3 veces por semana;
  • Aumenta a gravidade con dúas mans desde unha posición sentada ou repara (suave) as costas.
  • Evite os deseños;
  • Elixe un colchón ortopédico para durmir unha noite.